5 απαραίτητες ταινίες με ζόμπι που πρέπει να δει κάθε λάτρης του τρόμου τουλάχιστον μία φορά

Μπάρα τα παράθυρα. Κλειδώστε τις πόρτες και ελέγξτε όποιον είστε μαζί για αμφίβολα τραύματα από σάρκα. Αυτά είναι τα πρώτα βήματα που θα σκεφτεί κάθε έξυπνη ψυχή που έχει τολμήσει να ξεσπάσει ζόμπι πριν στοχεύσει σε κεφάλια που γκρινιάζουν και στενάζουν. Και πάλι, αν δεν είστε καλά γνώστες στην αποφυγή των νεκρών, μην πανικοβληθείτε. Βρήκαμε πέντε θεαματικές ταινίες από το είδος που προσφέρουν βασικές συμβουλές για μια τέτοια εισβολή.

Από ρηξικέλευθες μέχρι τρόμους που πήραν την πολυφορεμένη φόρμουλα των ζόμπι και της έδωσαν λίγο παραπάνω, αυτές οι πέντε ταινίες ζόμπι πρέπει να τεθούν εκτός λίστας ακόμη και από τους πιο περιστασιακούς θαυμαστές του τρόμου. Σίγουρα, όλοι αγαπούν το περιστασιακό slasher ή μια ταινία κατοχής με κάτι τρομακτικό, αλλά υπάρχει κάτι για έναν ασταμάτητο στρατό νεκρών που πάντα χτυπάει στο σημείο. Συχνά φέρνοντας χάος και σφαγή, αποδεικνύουν ότι οι πιο τερατώδεις κακοί της ιστορίας είναι αυτοί που είναι ακόμα ζωντανοί. Οι ταινίες με ζόμπι μπορεί να φαίνονται εγκεφαλικά νεκρές, αλλά έχουν πάντα κάτι περισσότερο να πουν.

Αλλά εκεί βρίσκονται μερικά από τα βασικά συστατικά που κάνουν αυτές τις ταινίες σταθερά απολαυστικά ρολόγια με την πάροδο του χρόνου. Για να ξεκινήσουμε την προσεκτικά συλλεγμένη σύνοψή μας, επιστρέψαμε σε αυτό που πολλοί θεωρούν την ταινία με ζόμπι που χαρτογράφησε το σάπιο εγχειρίδιο κανόνων με το οποίο κοιτάζουν όλα αυτά που ακολούθησαν.

Αν πρόκειται να συντάξουμε μια λίστα με βασικές ταινίες με ζόμπι, πρέπει να συμπεριλάβετε την αυθεντική έξοδο του George A. Romero με τους απέθαντους από το 1968. Γυρισμένο με περιορισμένο προϋπολογισμό και χωρίς να το ξέρετε, ανοίγει ένα μονοπάτι για τις μελλοντικές γενιές, το “Night of the Living Dead” βλέπει ένα ταξίδι στο νεκροταφείο να είναι θανατηφόρο. σάρκα.

Μια ανεξάρτητη ταινία που καθιέρωσε μια νέα ταυτότητα για τις ταινίες τρόμου υπο-είδους, το “Night of the Living Dead” εξακολουθεί να κουβαλά μια αιχμή που θα ανακατευόταν σε άλλα παρόμοια τέρατα που τρώνε κρέας για τα επόμενα χρόνια. Ωστόσο, υπάρχουν πολλά περισσότερα από αυτό. Πρώτον, είναι από τις πρώτες ταινίες που έπαιξαν έναν έγχρωμο άνθρωπο – τον Duane Jones – ως τον πρωταγωνιστικό ήρωα, ο οποίος διατηρεί την ψυχραιμία του καθώς ο κίνδυνος ανεβαίνει στο λόφο προς την εγκαταλελειμμένη αγροικία, ενώ περισσότερος τρόμος ετοιμάζεται στο υπόγειο.

Είναι αυτή η επιλογή casting που αντηχούσε ανά τους αιώνες, μετατρέποντας αυτή τη μάχη με τα πεινασμένα για εγκέφαλο τέρατα σε κάτι πιο σημαντικό. Μετέτρεψε το «Night of the Living Dead» σε μια αντανάκλαση του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα εκείνη την εποχή, παρόλο που ο σκηνοθέτης του διαβεβαίωσε ότι αυτή δεν ήταν ποτέ η πρόθεση. είπε ο Ρομέρο Sight and Sound το 2017 ότι «Πολλά από αυτά ήταν τυχαία». Ακόμα κι αν ήταν, το casting και η ταινία που δημιούργησε τις τάσεις στην οποία συμμετείχε, ευτυχώς, παρέμειναν και δεν παρουσιάζουν σημάδια ότι παραμένουν νεκροί.

Κάποιοι μπορεί να θεωρήσουν ιεροσυλία το γεγονός ότι το πρωτότυπο “Dawn of the Dead” δεν μπήκε στη λίστα. Πείτε σε αυτούς τους ανθρώπους ότι είναι ξεκάθαρα αλλεργικοί στο άγριο επίπεδο της αιματηρής διασκέδασης του ριμέικ σε σκηνοθεσία του Ζακ Σνάιντερ —που γράφτηκε επίσης από τον Τζέιμς Γκαν, ο οποίος τώρα συνδιαχειρίζεται το Warner Bros. DC Extended Universe— μόλις ξεκίνησε. Ξεκινώντας με ίσως ένα από τα καλύτερα ανοίγματα ταινίας με ζόμπι ποτέ, το ριμέικ του 2004 του “Dawn of the Dead” δεν προσπαθεί να ταιριάξει με τους εγκεφαλικούς τόνους του πρωτότυπου, αλλά το χωρίζει για να αποκαλύψει μια άναρχη, γεμάτη δράση αναβάθμιση.

Όπως όλες οι υπέροχες ταινίες ζόμπι, η αρχική άποψη του Σνάιντερ για το είδος της γαστρεντερίας έχει ένα μεγάλο καστ αγνώστων εγκλωβισμένους σε έναν ζωντανό εφιάλτη. Ο Ving Rhames είναι ο απρόθυμος ήρωας με όπλο που χτυπά κεφάλια με τον χαρούμενο φύλακα ασφαλείας του Michael Kelly, ενώ η Sarah Polley είναι η ηθική πυξίδα αυτού του ετερόκλητου πληρώματος, που βρίσκεται να ελέγχει τακτικά για τσιμπήματα. Ακόμη και μετά από τόσο καιρό, υπάρχουν αρκετά για να υποστηρίξουμε ότι αυτή είναι μια από τις καλύτερες ταινίες του διχαστικού σκηνοθέτη μέχρι σήμερα, παρέχοντας μια ιστορία που μετά βίας σας αφήνει ένα δευτερόλεπτο να αναπνεύσετε. Πετάξτε μωρά ζόμπι και ένα σχέδιο απόδρασης τελικής πράξης που περιλαμβάνει αλυσοπρίονα με κακή διαχείριση και το “Dawn of the Dead” είναι μια ταινία με ζόμπι υψηλής ισχύος που σας ζητά να αφήσετε τα “braaains” σας στην πόρτα.

Όταν ο αξιότιμος σκηνοθέτης Ντάνι Μπόιλ βγήκε στους άγονους δρόμους του Λονδίνου στην ταινία τρόμου «28 ημέρες αργότερα» που γράφτηκε από τον Άλεξ Γκάρλαντ, έφερε μαζί του μια ολοκαίνουργια ράτσα ζόμπι που δεν είχε ξαναδεί ο κόσμος. Ο ιός RAGE μετέτρεψε τα τυπικά ανακατεύοντα παπούτσια σε δρομείς ολυμπιακού επιπέδου, των οποίων η ασθένεια μετέτρεψε αυτούς που είχαν μολυνθεί σε τέρατα που εκτοξεύουν αίμα σε δευτερόλεπτα, όχι σε ώρες. Ήταν μια εξαιρετικά αποτελεσματική αλλαγή στο τυπικό τροπάριο των ζόμπι που μας έκανε πολύ πιο φοβισμένους για τον Jim του Cillian Murphy, έναν αγγελιοφόρο με ποδήλατο που ξυπνά σε ένα νοσοκομείο για να μάθει ότι τα Βρετανικά Νησιά έχουν πάει στην κόλαση.

Μαζί του σε αυτόν τον εφιάλτη είναι η Naomie Harris (“Skyfall”) και ο Brendan Gleeson (“In Bruges”) σε μια ταινία που ίσως είναι η πιο ρεαλιστική σε αυτή τη λίστα, χάρη στην επιλογή του Boyle να κινηματογραφήσει σε ψηφιακή μορφή. Δεν είναι μια ταινία που έχει βρεθεί, αλλά ακόμα και μετά από τόσο καιρό, εξακολουθεί να αισθάνεται σαν μια ταινία. Με τα ακατέργαστα αξιοθέατα ενός νεκρού κεντρικού Λονδίνου και μια πολιορκία σε μια έπαυλη στην τελευταία του πράξη, το “28 Days Later” είναι μια ταινία ζόμπι με βρωμιά κάτω από τα νύχια της — όχι μόνο με τον τρόμο ενός νέου νεκρού, αλλά και στη φρίκη της απομόνωσης. Θα εξηγούσε γιατί τόσο ο Boyle όσο και ο Garland επισκέφτηκαν ξανά το franchise με το “28 Years Later” και το πολυαναμενόμενο “28 Years Later: The Bone Temple”.

Μια ταινία ζόμπι που δείχνει το αστείο κόκκαλό της και το περιστασιακά εκτεθειμένο όργανο, το αναμφισβήτητα λαμπρό “Shaun of the Dead” του Edgar Wright είναι ίσως μια από τις καλύτερες ταινίες αυτής της λίστας λόγω του πόσο καλά εξισορροπεί τα γέλια και το θράσος. Τροφοδοτούμενη από το είδος που σέβεται ξεκάθαρα, η βρετανική zom-com βλέπει τον Simon Pegg ως μεσήλικα άνδρα-παιδί Shaun, ο οποίος παλεύει για το μέλλον του στο τέλος του κόσμου όταν, σύμφωνα με τη μαμά του (Penelope Wilton), όλοι γίνονται λίγο «τσιμπημένοι». Μαζί του σε αυτόν τον αγώνα για επιβίωση είναι ο καλύτερος σύντροφος του Shaun, ο Ed (Nick Frost), του οποίου η συμβολή σε αυτή την τολμηρή αποστολή είναι να κατευθυνθεί στο Winchester και να περιμένει να τελειώσουν όλα αυτά.

Το “Shaun of the Dead” μπορεί να κάνει συνεχώς αναφορές σε άλλες σπουδαίες ταινίες με ζόμπι, αλλά υπάρχει αρκετή πρωτοτυπία στην υπέροχη προσπάθεια του Ράιτ στη δική του ταινία νεκρών για να γίνει μια από μόνη της. Ακριβώς όπως ο Ash Williams του “Evil Dead” (Bruce Campbell) ή ο “The Walking Dead” Daryl Dixon (Norman Reedus) έκανε τα αλυσοπρίονα και τις βαλλίστρες αποδεκτά όπλα επιλογής για μια αποκάλυψη ζόμπι, ο Shaun και ο Ed έφτιαξαν ένα ρόπαλο κρίκετ και ένα φτυάρι, όσο αρκεί να σκοτώσει τον λαιμό της Βασίλισσας. Άλλες ταινίες τόλμησαν να δοκιμάσουν και να φέρουν γέλιο στο είδος των ζόμπι, αλλά καμία δεν προσφέρει τόσες στιγμές που χωρίζουν τα πλάγια όσο το ταξίδι του Shaun στην παμπ.

Σε μια εποχή που οι ταινίες τρόμου που βρέθηκαν σε πλάνα ήταν σε άνοδο, το “REC” εισέβαλε στο κτίριο και κινήθηκε δύο φορές πιο γρήγορα με τα ζόμπι του, κάνοντας ένα σπάνιο εγχείρημα στο υπερφυσικό σε αντίθεση με το μετα-αποκαλυπτικό. Η ταινία ακολουθεί μια ομάδα ντοκιμαντέρ που καταγράφει τις νυχτερινές δραστηριότητες ενός πυροσβεστικού σταθμού στη Βαρκελώνη. Τα πράγματα παίρνουν μια τρομακτική τροπή όταν οι υπάλληλοι έκτακτης ανάγκης λαμβάνουν μια κλήση για μια γυναίκα που ουρλιάζει παγιδευμένη στο διαμέρισμά της και γρήγορα γίνεται σαφές ότι θα έπρεπε να είχε μείνει εκεί. Πολύ σύντομα, το συνεργείο κάμερας, η ομάδα της πυροσβεστικής και οι ένοικοι ενός καταραμένου κτιρίου – ένα που κρατά ένα σκοτεινό μυστικό – τρέχουν να σώσουν τη ζωή τους καθώς ένας ιός εξαπλώνεται στις εγκαταστάσεις, μετατρέποντας όσους έχουν μολυνθεί σε εξαιρετικά γρήγορα και απίστευτα άγρια ​​ζόμπι.

Μια κοινή προσπάθεια από τους σκηνοθέτες Jaume Balagueró και Paco Plaza, το “REC” μοιάζει συχνά σαν να είναι γυρισμένο σε ραβδί pogo, δεδομένου του πόσο μανιωδώς ο καταδικασμένος κάμεραμαν μας και ο οικοδεσπότης του (Manuela Velasco) τρέχουν γύρω από το κτίριο. Παρ’ όλα αυτά, ο θεατής δεν χάνεται ποτέ με την έμπειρη γεωγραφία της πολυκατοικίας σε καραντίνα στην οποία πετάμε με αστραπιαία ταχύτητα, μέχρι την τελική πράξη που μετατοπίζεται σε απροσδόκητο έδαφος. Μπορεί να πυροδότησε τρία σίκουελ και ένα αβυσσαλέο αμερικανικό ριμέικ το 2008, αλλά κανένα από αυτά δεν παίζει τόσο καλά όσο αυτή η πρωτότυπη ανίερη είσοδος. Επίσης, εάν εξακολουθείτε να είστε ανησυχητικά πεινασμένοι για περισσότερη δράση με ζόμπι, ρίξτε μια ματιά στη λίστα με έξι άλλες εκπομπές ταινιών με ζόμπι και ταινίες που πρέπει να παρακολουθήσετε.