Η άποψη του Quentin Tarantino για τη λειτουργία μιας κινηματογραφικής τριλογίας έχει ιδιαίτερη σημασία. Όχι μόνο επειδή είναι ένας από τους πλέον αναγνωρίσιμους σύγχρονους σκηνοθέτες, αλλά και λόγω της βαθιάς του γνώσης σχετικά με την αφήγηση, η οποία τον οδηγεί σε παρατηρήσεις που υπερβαίνουν την απλή κριτική και αγγίζουν τον πυρήνα της σεναριακής τέχνης.
Σύμφωνα με τον Tarantino, το Toy Story αποτελεί μία από τις πιο ολοκληρωμένες και επιδραστικές τριλογίες στην ιστορία του κινηματογράφου. Κάθε ταινία εξελίσσει το σύμπαν και τους χαρακτήρες, ξεπερνώντας ποιοτικά την προηγούμενη, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί μία σταθερή συναισθηματική βάση.
Στην πρώτη ταινία, το σύμπαν των παιχνιδιών εισάγεται μέσα από τη ζήλια και την ανασφάλεια του Woody προς τον Buzz. Εδώ, θεμελιώνεται μια ιστορία που εξερευνά τον φόβο της αντικατάστασης και την ανάγκη για αποδοχή. Στη δεύτερη ταινία, η αφήγηση βιώνει μία μετατόπιση σε έναν νέο στάδιο ωρίμανσης, καθώς τα παιχνίδια συνειδητοποιούν ότι η σχέση τους με το παιδί που τα αγαπά δεν είναι αιώνια. Η τρίτη ταινία ολοκληρώνει τέλεια αυτόν τον κύκλο, καθώς ο Andy έχει μεγαλώσει, και η αποδοχή του αποχωρισμού γίνεται μια συγκινητική τελεία στην έννοια της παιδικής ηλικίας.
Το στοιχείο που κάνει μια τριλογία επιτυχημένη, όπως τονίζει ο Tarantino, είναι η διαρκής κεντρική ιδέα που διατρέχει και τις τρεις ταινίες. Αυτή η κεντρική ιδέα μπορεί να αφορά την εξέλιξη των χαρακτήρων ή την πρόοδο της πλοκής, με το είδος να προσφέρει ένα σταθερό πλαίσιο που διευκολύνει την κλιμάκωση. Όταν το τρίτο μέρος παραμένει πιστό στον αρχικό θεματικό πυρήνα και τον ολοκληρώνει με συνέπεια και συναισθηματική ακρίβεια, το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς μια υποχρεωτική συνέχεια, αλλά ένα αναπόφευκτο και ουσιαστικό κλείσιμο. Αυτό είναι, σύμφωνα με τον Tarantino, το καίριο κριτήριο για μια πραγματικά επιδραστική τριλογία.
