Σύμφωνα με μια νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Nature, οι ψυχιατρικές παθήσεις ενδέχεται να έχουν σφοδρότερες βιολογικές ρίζες απ’ ότι πιστεύαμε έως σήμερα. Αυτή η σημαντική έρευνα, η οποία είναι η μεγαλύτερη που έχει πραγματοποιηθεί μέχρι τώρα σχετικά με την επίδραση των γονιδίων στην ψυχική υγεία, προσφέρει νέες προοπτικές στην κατανόηση και θεραπεία αυτών των διαταραχών.
Τα ευρήματα της μελέτης ενισχύουν προηγούμενες υποθέσεις, αναδεικνύοντας την ανάγκη για βελτιωμένες διαγνωστικές στρατηγικές και θεραπείες που να στοχεύουν ταυτόχρονα σε πολλές διαταραχές. Η επιστημονική κοινότητα έχει παρατηρήσει ότι πολλοί ασθενείς λαμβάνουν περισσότερες από μία διαγνώσεις, γεγονός που καθιστά την θεραπευτική προσέγγιση πιο περίπλοκη και συχνά απογοητευτική.
«Διαταραχές που ονομάζουμε διαφορετικά μπορεί να προκύπτουν από τις ίδιες βιολογικές διαδικασίες»
Παρά την απουσία σαφών αιτίων για πολλές ψυχικές παθήσεις, πιστεύεται ότι οι περισσότερες προέρχονται από την περίπλοκη αλληλεπίδραση του περιβάλλοντος με το γενετικό προφίλ ενός ατόμου. Πολλές ψυχικές διαταραχές έχουν παρατηρηθεί ότι είναι πιο συχνές σε συγκεκριμένες οικογενειακές γραμμές και ειδικά μεταξύ ομοζυγωτικών διδύμων, γεγονός που προσδιορίζει την γενετική συνιστώσα ως σημαντική οπισθοδρόμηση.
Ο Άντριου Γκρότζινγκερ του Πανεπιστημίου του Κολοράντο δήλωσε: «Η νέα μελέτη προσφέρει τις πιο ισχυρές ενδείξεις μέχρι σήμερα για κοινές διαταραχές που ονομάζουμε διαφορετικά, προερχόμενες όμως από τις ίδιες βιολογικές διαδικασίες». Η ανάλυση της ερευνητικής ομάδας περιλάμβανε DNA περισσότερων από ενός εκατομμυρίου ατόμων με τουλάχιστον μία ψυχιατρική διαταραχή, χρησιμοποιώντας ως ομάδα ελέγχου 5 εκατομμύρια άτομα χωρίς διαγνώσεις.
Σύμφωνα με νέες έρευνες, οι ψυχικές παθήσεις μπορεί να έχουν περισσότερες κοινές ρίζες από ό,τι πιστεύαμε
Πέντε Κατηγορίες Ψυχικών Διαταραχών
Η ερευνητική ομάδα διαπίστωσε ότι οι διαφορές μεταξύ των ατόμων που πάσχουν από ψυχικές παθήσεις και των υγιών ατόμων σχετίζονται με πέντε υποκείμενους «γενετικούς παράγοντες», οι οποίοι επισημαίνουν 238 γενετικές ποικιλομορφίες. Αυτές οι διαφορές διευκολύνουν τη διαίρεση των ψυχικών διαταραχών σε πέντε κατηγορίες με παρόμοια γενετική δομή:
- Διαταραχές που σχετίζονται με καταναγκαστικά στοιχεία (π.χ. ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, νευρική ανορεξία, διαταραχή Τουρέτ).
- Εσωτερίκευση συναισθημάτων (π.χ. κατάθλιψη, άγχος, μετατραυματική διαταραχή).
- Διαταραχές χρήσης ουσιών.
- Νευροαναπτυξιακές διαταραχές (π.χ. αυτισμός, ΔΕΠΥ).
- Διπολική διαταραχή και σχιζοφρένεια, οι οποίες αποτελούν τις πιο εντυπωσιακές παρατηρήσεις, καθώς οι ερευνητές εντόπισαν ότι το 70% του γενετικού σήματος της σχιζοφρένειας σχετίζεται και με τη διπολική διαταραχή.
Η μελέτη ιχνηλατεί επίσης βιολογικά μονοπάτια που σχετίζονται με αυτές τις κατηγορίες, καταλήγοντας σε σημαντικά ευρήματα στους μηχανισμούς που επηρεάζουν την ψυχική υγεία.
Αυτές οι πληροφορίες είναι καθοριστικές για τη βιολογική κατανόηση των ψυχικών διαταραχών, προσφέροντας ελπίδες για την ανάπτυξη πιο αποτελεσματικών θεραπειών, επισημαίνοντας ότι κάποιοι γενετικοί παράγοντες μπορεί να επηρεάζουν νωρίς την αναπτυξιακή διαδικασία του εγκεφάλου.
Οι ειδικοί επισημαίνουν επίσης ότι περισσότερος από το 50% των ατόμων που διαγιγνώσκονται με μία ψυχική διαταραχή ενδέχεται να διαγνωστούν αργότερα και με άλλες. Theédition του 2018 διαπιστώνει ότι ένα εντυπωσιακό 41% πληροί τα κριτήρια για τέσσερις ή περισσότερες διαγνώσεις.
Η επερχόμενη αλλαγή στην διάγνωση και θεραπεία των ψυχικών διαταραχών χρειάζεται να βασιστεί σε τέτοιες γενετικές μελέτες, όπως αυτές που προγραμματίζονται για τις επόμενες εκδόσεις του αμερικανικού Διαγνωστικού και Στατιστικού Εγχειριδίου Ψυχικών Διαταραχών (DSM). Ο Γκρότζινγκερ καταλήγει: «Η αναγνώριση των κοινών στοιχείων στις διαταραχές αυτές μπορεί να οδηγήσει σε στρατηγικές αντιμετώπισης που περιορίζουν την ανάγκη για πολλαπλές θεραπευτικές παρεμβάσεις».
