Αντικατέστησα την καταναγκαστική κύλισή μου με αυτές τις εφαρμογές — και το εύρος της προσοχής μου στην πραγματικότητα επανήλθε

Στέκεσαι στην ουρά στο φαρμακείο και περιμένεις μια συνταγή που υποτίθεται ότι ήταν έτοιμη πριν από 10 λεπτά. Ή το πιθανότερο είναι ότι κάθεσαι στο μπάνιο.

Δεν αποφασίζεις συνειδητά να ανοίξεις το Instagram. Και σίγουρα δεν σκοπεύετε να τσεκάρετε το X απλώς για να προλάβετε την πιο πρόσφατη οργή. Κάπως, απλά σε τραβάει μέσα.

Ξαφνικά, δεν είσαι πια στο μπάνιο. Παρακολουθείτε έναν άγνωστο στο Οχάιο να πλένει έναν δρόμο. Στη συνέχεια, παρακολουθώντας ένα γκόλντεν ριτρίβερ να τρώει ένα καρπούζι.

Τότε λέγεται το όνομά σου. Ή ίσως τα πόδια σου μουδιάζουν. Σε κάθε περίπτωση, κλειδώνετε το τηλέφωνο και το βάζετε ξανά στην τσέπη σας.

Τι συνέβη μόλις; Δεν έμαθες τίποτα. Δεν ξεκουράστηκες. Σίγουρα δεν συνδέθηκες με κανέναν με ουσιαστικό τρόπο.

Αφού το κατάλαβα, έκανα ένα πείραμα. Αντί για αλόγιστη κύλιση, πέρασα στην ενεργή μικρο-μάθηση.

Ήθελα να δω αν αυτές οι ίδιες εθιστικές συνήθειες θα μπορούσαν να τροφοδοτήσουν τον εγκέφαλό μου αντί να τον θαμπώσουν.

Το υπόλειμμα προσοχής κάνει τις κοινωνικές τροφές ψυχικά εξαντλητικές

Γιατί τα πέντε λεπτά του Instagram είναι χειρότερα από τα πέντε λεπτά ενός σταυρόλεξου; Γιατί νιώθω ανόητος μετά από μια ώρα TikTok;

Δρ Sophie Leroy ορίζει αυτό το υπόλειμμα προσοχής. Είναι το εναπομείναν αποτύπωμα του εγκεφάλου από μια προηγούμενη εργασία που παρεμβαίνει στην επόμενη εργασία σας.

Όταν κάνετε κύλιση σε μια ροή, επεξεργάζεστε δεκάδες μικροαφηγήσεις κάθε λεπτό. Προτού ο εγκέφαλός σας ολοκληρώσει την επεξεργασία της Εργασίας Α, έχετε ήδη μεταβεί στην Εργασία Β.

Αυτό το υπόλειμμα καθιστά πιο δύσκολη την επιστροφή στη βαθιά εργασία αργότερα.

Αναρωτιόμουν τι θα συνέβαινε αν περνούσα τον χρόνο μου στην οθόνη κάνοντας εργασίες που περιελάμβαναν πραγματική επίλυση προβλημάτων και κριτική σκέψη.

Παρακολούθησα πώς περνούσα τις ελεύθερες στιγμές μου και παρατήρησα δεκάδες τσέπες πέντε έως δέκα λεπτών κατά τη διάρκεια της ημέρας όταν έφτασα για κοινωνικές ροές.

Έτσι, αντικατέστησα τις εφαρμογές κοινωνικής δικτύωσης από την αρχική οθόνη με εκπαιδευτικές εφαρμογές.

Ο Kinnu μετατρέπει τη μάθηση σε ορατή πρόοδο που μπορείτε να νιώσετε

Kinnu έχει την ατμόσφαιρα ενός RPG. Οργανώνει τη γνώση σε δέντρα που εξερευνάτε σαν χάρτης, βοηθώντας σας να αναπτύξετε μια Τράπεζα Γνώσης με επιμελημένο περιεχόμενο.

Επιλέγετε ένα θέμα — ας πούμε, το μικροβίωμα του εντέρου ή τους νόμους της φυσικής — και εργάζεστε μέσα από τα πλακίδια. Κάθε συνεδρία είναι δύο λεπτά με πληροφορίες που ακολουθείται από ένα κουίζ.

Αυτό που κάνει τον Kinnu έναν δολοφόνο του doomscroll για μένα είναι η αίσθηση της προόδου.

Τώρα, ένα πράγμα που παρατήρησα είναι ότι ορισμένα μαθήματα είναι γεμάτα με περιεχόμενο και ερωτήσεις που πραγματικά βοηθούν. Άλλοι μπορεί να αισθάνονται ότι δημιουργείται λίγο GPT με πάρα πολλά γεγονότα και πολύ λίγη κατεύθυνση.

Ωστόσο, ακόμα και ένα στεγνό μάθημα είναι μια αναβάθμιση από το να βλέπεις κάποιον να χορεύει για likes.

Το Brilliant μετατρέπει τη μάθηση σε ενεργό νοητική προπόνηση

Λαμπρός καλύπτει θέματα όπως τα μαθηματικά, η επιστήμη και η επιστήμη των υπολογιστών με πρακτική εξάσκηση.

Δεν ακολουθεί την τυπική προσέγγιση παθητικής διάλεξης. Αντίθετα, αντιμετωπίζετε ένα πρόβλημα – ένα λογικό παζλ, ένα κύκλωμα που πρέπει να διορθώσετε ή ένα σύστημα μετάδοσης για να λειτουργήσει – και πρέπει να το λύσετε για να συνεχίσετε.

Αυτή είναι η αντίθεση του Καρούλι. Ένα Καρούλι δεν ζητά καμία εισαγωγή.

Το Brilliant σας ζητά να λύσετε ένα πρόβλημα πριν μάθετε. Αυτή η προκαταρκτική δοκιμή βοηθά τον εγκέφαλό σας να δημιουργήσει διαίσθηση αντί να απομνημονεύει απλώς γεγονότα.

Το Headway βοηθά τα βιβλία να μένουν με διαδραστική επανάληψη

Πρόοδος καλύπτει τις μη λογοτεχνικές μου ανάγκες. Όταν θέλω μια γρήγορη σύνοψη μιας νέας ιδέας, θα την άρπαζα για να καταλάβω την ουσία χωρίς να ξοδεύω ώρες διαβάζοντας.

Το Headway έχει αυτό το διαδραστικό μοντέλο μάθησης, όπου μπορείτε να εξασκηθείτε στην επανάληψη σε απόσταση με κάρτες flash.

Η φάση της απόσυρσης σας διδάσκει πώς να υπάρχεις χωρίς διέγερση

Μακάρι να μπορούσα να πω ότι η ανταλλαγή του TikTok με την επιστήμη ήταν μια εύκολη ολίσθηση στην πνευματική νιρβάνα. Δεν ήταν.

Οι πρώτες 72 ώρες ήταν οι πιο ενοχλητικές. Έμαθα ότι ο αντίχειράς μου είχε μυϊκή μνήμη για το Instagram.

Η εύκολη ντοπαμίνη είχε φύγει και ο εγκέφαλός μου δεν ήταν ευχαριστημένος που έπρεπε να διαβάσει ή να λύσει ένα παζλ. Σύντομα συνειδητοποίησα ότι για να ξεκινήσω νέες συνήθειες, έπρεπε να ξεπεράσω αυτή την πλήξη.

Έπρεπε να ξαναμάθω πώς να είμαι απλά. Να σταθώ σε εκείνη την ουρά του φαρμακείου για 30 δευτερόλεπτα, κοιτάζοντας το πίσω μέρος του κεφαλιού κάποιου, χωρίς αυτόματα να πιάνω την τσέπη μου.

Μετά από τρεις εβδομάδες, δεν έγινα ιδιοφυΐα. Ακόμα δεν έχω γνώσεις πυρηνικού αντιδραστήρα, και τα λατινικά μου δεν είναι καθόλου τέλεια.

Από τη θετική πλευρά, η χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης συρρικνώθηκε από τρεις ώρες την ημέρα σε μόλις 20 λεπτά, και αυτά τα λεπτά ξοδεύονται πλέον στη σύνδεση με τους δικούς μου ανθρώπους αντί να πέφτουν κάτω από την κουνελότρυπα των τροχών.

Παρατήρησα επίσης ότι όταν επέστρεψα στον υπολογιστή μου για να γράψω, δεν ένιωθα την ανάγκη να ανοίγω μια νέα καρτέλα YouTube κάθε λίγα λεπτά.

Το υπόλειμμα προσοχής είχε φύγει. Είχα εκπαιδεύσει τον εγκέφαλό μου να αναζητά δέσμευση αντί για απόσπαση της προσοχής.