Η Σελήνη, το κοντινότερο ουράνιο σώμα μας, φαίνεται να απορροφά αθόρυβα μικροσκοπικά θραύσματα της ατμόσφαιρας της Γης, σύμφωνα με μια νέα μελέτη που ανατρέπει παγιωμένες απόψεις. Αυτή η αναπάντεχη μορφή κοσμικού κανιβαλισμού είναι αποτέλεσμα των ενισχυμένων ηλιακών ανέμων και του μαγνητικού πεδίου του πλανήτη μας.
Τα ευρήματα της μελέτης, που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Communications Earth & Environment», προβληματίζουν τους επιστήμονες καθώς ανατρέπουν μια θεωρία των τελευταίων 20 ετών σχετικά με το πώς τα φορτισμένα σωματίδια, γνωστά ως ιόντα, βρίσκονται στην επιφάνεια της Σελήνης. Αυτή η νέα προοπτική θα μπορούσε να έχει σημαντικές επιπτώσεις για τις προσεχείς αποστολές στη Σελήνη.
Από τις αποστολές Apollo της NASA το 1970, οι επιστήμονες έχουν εντοπίσει ίχνη πτητικών ουσιών στο σεληνιακό έδαφος, όπως το νερό και το διοξείδιο του άνθρακα. Ήταν προφανές ότι ορισμένα από αυτά τα στοιχεία προέρχονταν από την ανώτερη ατμόσφαιρα της Γης και μεταφέρονταν στη Σελήνη μέσω του ηλιακού ανέμου. Σημαντικές έρευνες έχουν δείξει ότι ορισμένα πτητικά στοιχεία, όπως το νερό, θα μπορούσαν να προέρχονται άμεσα από τον ηλιακό άνεμο χωρίς γήινη προέλευση.
Αν και μέχρι το 2005 οι φιλοσοφικές προσεγγίσεις έλεγαν ότι η μεταφορά υλικού από τη Γη στη Σελήνη θα μπορούσε μόνο να έχει συμβεί πριν την ανάπτυξη του μαγνητικού πεδίου της, η νέα μελέτη δείχνει ότι οι γραμμές του μαγνητικού πεδίου μέσα στη μαγνητική ουρά της Γης λειτουργούν ως αόρατοι «αυτοκινητόδρομοι», καθοδηγώντας τα φορτισμένα σωματίδια προς τη Σελήνη.
Αυτό σημαίνει ότι η διαδικασία μεταφοράς ατμοσφαιρικών ιόντων άρχισε πιθανόν λίγο μετά τον σχηματισμό της μαγνητόσφαιρας, περίπου 3,7 δισεκατομμύρια χρόνια πριν, και αυτή η διαδικασία συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Ο Ρεγόλιθος
Η νέα μελέτη υποδεικνύει ότι ο σεληνιακός ρεγόλιθος δεν περιέχει μόνο ίχνη της ατμόσφαιρας της Γης, αλλά λειτουργεί και ως χρονοκάψουλα για την ιστορία του πλανήτη. «Συνδυάζοντας δεδομένα από σωματίδια που διατηρούνται στο σεληνιακό έδαφος, μπορούμε να ανιχνεύσουμε την ιστορία της γήινης ατμόσφαιρας και του μαγνητικού πεδίου», δήλωσε ο Έρικ Μπλάκμαν, θεωρητικός αστροφυσικός στο Πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ.
Η μαγνητική ουρά της Γης, το πιο εκτενές τμήμα της μαγνητόσφαιρας, σχηματίζεται στην αντίθετη πλευρά του πλανήτη από την ηλιακή κρούση. Ως εκ τούτου, οι ρεγόλιθοι που θα συλλεχθούν από το πρόγραμμα Artemis της NASA, που στοχεύει στην επιστροφή ανθρώπων στη Σελήνη έως το 2028, καθώς και από κινεζικές αποστολές, θα μπορούσαν να επαναστατήσουν τις γνώσεις μας σχετικά με τη γεωλογική ιστορία του πλανήτη μας.
Η Γη δεν είναι το μοναδικό σώμα του ηλιακού συστήματος που χάνει κομμάτια της ατμόσφαιρας λόγω του ηλιακού ανέμου. Εξερευνώντας περαιτέρω τον τρόπο με τον οποίο η Γη χάνει την ατμόσφαιρά της προς τη Σελήνη, οι επιστήμονες ελπίζουν να αποκτήσουν γνώση και για άλλους πλανήτες, όπως ο Άρης, ο οποίος σήμερα δεν διαθέτει παγκόσμιο μαγνητικό πεδίο, αλλά είχε στο παρελθόν.
Η έρευνα αυτή, σύμφωνα με τον επικεφαλής συγγραφέα Σούμπονκαρ Παραμανίκ, αναδεικνύει νέες πτυχές για την κατανόηση της πρώιμης διαφυγής της ατμόσφαιρας σε άλλους πλανήτες. Οι διαρκείς έρευνες θα μπορούσαν να συμβάλλουν στην κατανόηση του πώς οι διαδικασίες αυτές επηρεάζουν την κατοικησιμότητα των πλανητών.
Πηγή: Ναυτεμπορική
