Το «σύνδρομο αυτοζύμωσης» (Auto-Brewery Syndrome – ABS) είναι μια σπάνια και ενίοτε παρεξηγημένη διαταραχή που δεν είναι ευρέως γνωστή, ακόμη και ανάμεσα στους επαγγελματίες υγείας. Αυτή η πάθηση μπορεί να έχει σοβαρές κοινωνικές συνέπειες για τους ασθενείς, όπως απολύσεις, στιγματισμό ή ακόμη και νομικές διώξεις για κατανάλωση αλκοόλ, την οποία στην πραγματικότητα δεν έχουν επιλέξει.
Οι πάσχοντες από το ABS βιώνουν μια ασυνήθιστη κατάσταση όπου το σώμα τους παράγει αλκοόλ από την κατανάλωση υδατανθράκων, όπως το άμυλο. Τα εντερικά μικρόβια τους αναλαμβάνουν να μετατρέψουν αυτούς τους υδατάνθρακες σε αιθανόλη, γεγονός που οδηγεί σε ανεξήγητη μέθη.
Μέχρι πρόσφατα, οι επιστήμονες πίστευαν ότι η διαδικασία αυτή οφειλόταν αποκλειστικά στους ζυμομύκητες, όπως ο Saccharomyces cerevisiae, η γνωστή μαγιά που χρησιμοποιείται σε ζυθοποιίες και οινοποιίες. Ωστόσο, πρόσφατες έρευνες των Nature αποκαλύπτουν ότι το φαινόμενο είναι πιο περίπλοκο, καθώς βακτήρια όπως το Escherichia coli και Klebsiella pneumoniae είναι οι πραγματικοί «υπαίτιοι» της ζύμωσης, η οποία παράγει τις επικίνδυνες ποσότητες αλκοόλ.
Ο καθηγητής Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Σαν Ντιέγκο, Μπερντ Σνάμπλ, αναφέρει: «Αυτά τα μικρόβια έχουν την ικανότητα να χρησιμοποιούν διαφορετικά μεταβολικά μονοπάτια για να παράγουν αιθανόλη, με αποτέλεσμα τα επίπεδα αλκοόλ στο αίμα να είναι αρκετά υψηλά για να οδηγήσουν σε μέθη, όπως αυτή που αναγνωρίζεται νομικά».
To βακτήριο E.coli, εδώ σε εικόνα ηλεκτρονικού μικροσκοπίου, είναι ένα από τα μικρόβια που ευθύνονται για το σύνδρομο (USDA)
Η ζυθοποιία στο έντερο
Πολλοί από τους ανθρώπους που πάσχουν από το σύνδρομο αυτοζύμωσης αναγκάζονται να αποδείξουν ότι δεν έχουν καταναλώσει αλκοόλ, καθώς η συμπεριφορά τους μπορεί να προσδιοριστεί ως «μεθυσμένη» από το κοντινό τους περιβάλλον. Πολλοί από αυτούς μεταβαίνουν από γιατρό σε γιατρό για χρόνια, αναζητώντας μια σωστή διάγνωση, η οποία απαιτεί τη χορήγηση σακχάρων και την πραγματοποίηση αλκοτέστ σε ελεγχόμενη κατάσταση.
Συνήθως, οι γιατροί προτείνουν τη χρήση αντιμυκητιασικών και αντιβιοτικών φαρμάκων, ενώ καθοδηγούν τους ασθενείς να περιορίσουν την κατανάλωση σακχάρων και υδατανθράκων. Ακόμη και σε αυτές τις περιπτώσεις, πολλοί ασθενείς παραμένουν σε υποτροπές.
Η πιο πρόσφατη έρευνα επισημαίνει ότι η παρέμβαση στο εντερικό μικροβίωμα θα μπορούσε να αποδειχθεί πιο αποτελεσματική για την καταπολέμηση της πάθησης. Η ομάδα ερευνητών κατάφερε να εντοπίσει 22 ασθενείς με ABS, αριθμός που ενισχύει τη βάση της έρευνας, και συνέκριναν τα δείγματα κοπράνων τους με αυτά υγιών ατόμων.
Οι αναλύσεις αποκάλυψαν ότι τα δείγματα από τους ασθενείς παρήγαγαν σημαντικά υψηλότερες ποσότητες αιθανόλης σε σύγκριση με τους υγιείς συμμετέχοντες. Δύο είδη βακτηρίων, το E.coli και το K.pneumoniae, ήταν παρόντα σε αυξημένα ποσοστά σε ορισμένους, αλλά όχι σε όλους τους ασθενείς, όπως έδειξε η μελέτη. Εκπληκτικά, ασθενείς που είχαν συμπτώματα υποτροπής παρουσίαζαν και ηπατικά προβλήματα, μερικοί φθάνοντας σε κίρρωση του ήπατος.
Σημειώνεται ότι ένας από τους ασθενείς είχε παρατηρήσει πλήρη αποκατάσταση μετά από δύο μεταμοσχεύσεις εντερικού μικροβιώματος, που περιλάμβαναν τη λήψη χαπιών με υγιή εντερικά βακτήρια. Ο καθηγητής Σνάμπλ σχεδιάζει τώρα να προχωρήσει σε κλινικές δοκιμές σε συνεργασία με ερευνητές από το Χάρβαρντ.
Παρά την ανακάλυψη της μελέτης, το μυστήριο του συνδρόμου αυτοζύμωσης παραμένει άλυτο: γιατί μόνο ένα μικρό ποσοστό των ανθρώπων που έχουν τα βακτήρια E.coli και K.pneumoniae εκδηλώνει αυτήν την πάθηση;
