Η κλασική και η κβαντική μηχανική διατηρούν μια περίπλοκη σχέση, συχνά γεμάτη εντάσεις. Ένα από τα πιο ενορχηστρωμένα παραδείγματα αυτής της αντιπαράθεσης είναι το φαινόμενο της κβαντικής διεμπλοκής. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, η κατάσταση ενός σωματιδίου μπορεί να επηρεαστεί άμεσα από την κατάσταση ενός άλλου διεμπλεκόμενου σωματιδίου, ανεξαρτήτως της απόστασης που τα χωρίζει. Ο Αϊνστάιν είχε αποκαλέσει αυτό το φαινόμενο “στοιχειωμένη δράση από απόσταση” και αποτέλεσε αντικείμενο εκτενούς συζήτησης στην κοινότητα των φυσικών.
Αυτό το φαινόμενο είναι γνωστό ως κβαντική μη τοπικότητα, και έρχεται σε άμεση αντίθεση με την τοπική θεωρία της κλασικής φυσικής, η οποία υποστηρίζει ότι τα αντικείμενα επηρεάζονται αποκλειστικά από το άμεσο περιβάλλον τους. Η σύγκρουση μεταξύ αυτών των δύο θεωριών αποδεικνύεται έντονα μέσα από το παράδοξο Greenberger–Horne–Zeilinger (GHZ), το οποίο δημοσιεύθηκε το 1989 και δείχνει ότι οι κβαντικές ιδιότητες δεν μπορούν να εξηγηθούν με τοπικά ρεαλιστικά μοντέλα.
Πρόσφατα, μια διεθνής ομάδα ερευνητών προχώρησε σε μια πρωτοποριακή μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Science Advances. Αυτή η έρευνα εξετάζει την αρχιτεκτονική των σωματιδίων φωτός για να αποκαλύψει πόσο μη κλασικά μπορούν να γίνουν. Οι επιστήμονες παρήγαγαν φωτόνια, ή σωματίδια φωτός, που υπήρχαν σε 37 διαφορετικές κβαντικές διαστάσεις.
Η νέα αυτή δουλειά προσφέρει ενδεχομένως σημαντικές προοπτικές στην κατανόηση της κβαντικής μηχανικής και ενδέχεται να ανοίξει τον δρόμο για περαιτέρω εξελίξεις στην τεχνολογία, όπως η κβαντική υπολογιστική και η κβαντική κρυπτογραφία. Συνδυάζοντας τις γνώσεις μας γύρω από την κβαντική μη τοπικότητα με τις τεχνολογικές εξελίξεις, αυτή η έρευνα μπορεί να θέσει τα θεμέλια για μια νέα εποχή στην επιστήμη και την τεχνολογία.
