Η φετινή απονομή των Χρυσών Σφαιρών φαίνεται, με την πρώτη ματιά, να επιβεβαιώνει τις προσδοκίες των θεατών με τις αναμενόμενες σειρές να αποσπούν τα βραβεία τους. Ωστόσο, πίσω από αυτή τη φαινομενική κανονικότητα κρύβεται μια απογοήτευση που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη: η σειρά Severance, ένα από τα πιο φιλόδοξα εγχειρήματα της σύγχρονης τηλεόρασης, ολοκλήρωσε τη πορεία της χωρίς καμία διάκριση.
Ο Severance συμμετείχε με λαμπρές υποψηφιότητες, απολαμβάνοντας την εκτίμηση και της κριτικής και του κοινού, κάνοντάς την πλήρη απουσία του από τις βραβεύσεις ακόμη πιο έντονα αίσθηση. Η δεύτερη σεζόν της υποσχόταν να είναι εξίσου εντυπωσιακή μετά την αριστοτεχνική πρώτη σεζόν, η οποία διαχειρίστηκε επιτυχώς θέματα όπως η εργασιακή αποξένωση και η σύγχρονη επαγγελματική πραγματικότητα με ένα άμεσο και διακριτό τρόπο.
Δυστυχώς, η συνέχεια δεν κατόρθωσε να διατηρήσει την ίδια δυναμική. Η πλοκή έγινε πιο αργή, με τη σειρά να φαίνεται να εστιάζει περισσότερο στην αισθητική και την σκηνοθετική επίδειξη παρά στην ουσιαστική εξέλιξη της ιστορίας.
Αν και η σειρά διαθέτει τα προσόντα για μελλοντική αναγνώριση, όπως είναι η σαφής ταυτότητα, το ισχυρό concept και η αναγνωρισιμότητα στην βιομηχανία, για να ανακτήσει τη θέση της μεταξύ των βραβείων, χρειάζεται μια δραστική δημιουργική επαναφορά. Εάν συνεχιστεί η εστίαση μόνο στο ύφος και την ατμόσφαιρα, χωρίς ουσιαστική πρόοδο, τότε η φετινή απουσία από τις βραβεύσεις μπορεί να αποδειχθεί ως τομή στην πορεία της σειράς, υποδεικνύοντας ότι έχει χάσει την απαραίτητη δυναμική για να παραμείνει ανταγωνιστική στο επίπεδο των κορυφαίων τηλεοπτικών βραβείων.
