Ένα ωραίο, ζεστό γεύμα είναι ένας από τους σπουδαίους ενοποιητές. Το φαγητό επικοινωνεί τα πάντα από την αγάπη και την παράδοση όπως α σπιτικό δείπνο με όλα τα στολίδια ακόμη και πολιτικές θέσεις. Σε ένα κρατικό δείπνο, το φαγητό έχει τη δύναμη να καλλιεργήσει την κατανόηση μεταξύ των πολιτισμών – ή ενδεχομένως να δημιουργήσει εντάσεις.
Το πώς ακριβώς ένα μενού ασκεί αυτήν την πολιτική δύναμη περιγράφεται λεπτομερώς στο α νέα μελέτη. Μια ομάδα στην Πορτογαλία χτένισε εκατοντάδες μενού από διπλωματικά δείπνα, κρατικά συμπόσια και δεξιώσεις που διοργανώθηκαν κατά τον 20ο και τον 21ο αιώνα.
«Αυτά τα γεύματα διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο ως διπλωματικά ιδρύματα στην εκτέλεση και τη συνέχεια της πορτογαλικής εξωτερικής πολιτικής», συν-συγγραφέας της μελέτης Óscar Cabral, ερευνητής γαστρονομικών επιστημών στο Basque Culinary Centerαναφέρεται σε ανακοίνωση. «Δείχνουν πώς οι μαγειρικές και γαστρονομικές πρακτικές έχουν διευκολύνει τις διπλωματικές διαπραγματεύσεις και έχουν προσφέρει ευκαιρίες για πολιτιστικές ανταλλαγές, πολιτικά μηνύματα και τη μετάδοση της πορτογαλικής κουλτούρας».
Το φαγητό ως πολιτιστική υπερηφάνεια – και χρονοκάψουλα
Για αυτό μελέτη που δημοσιεύτηκε σήμερα στο περιοδικό Σύνορα στην Πολιτική Επιστήμηο Cabral και οι συνεργάτες του ανέλυσαν τα μενού από 457 διπλωματικά γεύματα που χρονολογούνται μεταξύ 1910 και 2023. Αν και η ομάδα δεν εντόπισε μια ξεκάθαρα δομημένη γαστρονομική διπλωματική στρατηγική ή δημόσια πολιτική, ορισμένες ιστορικές περίοδοι έδειξαν ξεχωριστά χαρακτηριστικά και θέματα μέσω του φαγητού.
«Τα μενού μπορούν να σχεδιαστούν σκόπιμα για να μεταφέρουν πολιτικά μηνύματα και να επικοινωνούν μη γαστρονομικές πτυχές», εξήγησε ο Cabral. «Για παράδειγμα, το γεύμα COP25 στη Μαδρίτη χρησιμοποίησε ονόματα πιάτων όπως «Ζεστές θάλασσες. Διατροφική ανισορροπία» και «Επείγουσα. Ελαχιστοποιήστε τη ζωική πρωτεΐνη» για να επιστήσει την προσοχή στα κλιματικά ζητήματα».
Στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα, τα πλούσια γεύματα εννέα ή 10 πιάτων με γαλλική κουζίνα ήταν ο κανόνας. Ωστόσο, στο δεύτερο μισό του αιώνα, τα πορτογαλικά προϊόντα εισήχθησαν σταδιακά. Μια σημαντική καμπή συνέβη κατά τη διάρκεια του δικτατορική περίοδος Estado Novoαπό το 1950 έως τις αρχές της δεκαετίας του 1960.
«Βλέπουμε μια θεμελιώδη στροφή προς τη συμπερίληψη και την προώθηση των πορτογαλικών προϊόντων, της επικράτειας και του γαστρονομικού τοπικισμού», δήλωσε ο Cabral.
Τα γεύματα κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου σχεδιάστηκαν για να αντικατοπτρίζουν έναν αναδυόμενο γαστρονομισμό – όταν το φαγητό προάγει την εθνική ταυτότητα. Κατά τη διάρκεια ενός «τοπικού γεύματος» του 1957 για τη βασίλισσα Ελισάβετ Β’, το μενού σχεδιάστηκε για να μεταφέρει την αίσθηση της «Πορτογαλίας», με πιάτα που περιλάμβαναν τάρτες αστακού και φρούτων από τις πορτογαλικές πόλεις Peniche και Alcobaça.
Στις δεκαετίες του 1960 και του 1970, τα διπλωματικά γεύματα περιείχαν όλο και περισσότερο σπάνια συστατικά. Για παράδειγμα, η πέστροφα από τις Αζόρες σερβιρίστηκε στους Αμερικανούς και Γάλλους προέδρους το 1971, ενώ ο πρίγκιπας Φίλιππος, ο δούκας του Εδιμβούργου δείπνησε με σούπα χελώνας το 1973. Περίπου την ίδια εποχή, μπορεί να περιλαμβάνονταν πιο τυπικά πορτογαλικά προϊόντα. Καθώς οι οικονομικές και ενεργειακές κρίσεις μετριάζονταν, η προμήθεια αυτών των πιο αποκλειστικών εναλλακτικών μπορεί να έχει γίνει ευκολότερη.
Η ομάδα είδε επίσης μια άλλη σημαντική αλλαγή στα μενού όταν οι πρώην αποικίες της Πορτογαλίας κέρδισαν την ανεξαρτησία τους στα μέσα της δεκαετίας του 1970. Καθώς περισσότερες αποικίες άρχισαν να αυτοκυβερνούνται, η κατανόηση της πορτογαλικής κουζίνας άλλαξε. Για παράδειγμα, ο καφές αναφέρεται απλώς ως καφέςαντί να υποδεικνύεται η χώρα προέλευσης και η αποικιακή γλώσσα που αναφέρεται στη Βραζιλία ή άλλες αποικίες καταργήθηκαν.
[ Related: Neanderthals caught and cooked crabs 90,000 years ago. ]
Οι πέντε λειτουργίες των διπλωματικών γευμάτων
Από την έρευνά της, η ομάδα εντόπισε και σκιαγράφησε πέντε λειτουργίες διπλωματικών γευμάτων–τακτική, γεωπολιτική, οικονομική διπλωματία, επιστημονική/πολιτιστική/αναπτυξιακή και πολιτιστική εγγύτητα.
- Τα τακτικά γεύματα σχετίζονται συχνά με μεταβιβάσεις εδάφους ή γης.
- Τα γεωπολιτικά γεύματα στοχεύουν στην ανανέωση και επιβεβαίωση συμμαχιών.
- Τα γεύματα οικονομικής διπλωματίας προορίζονται για την ενίσχυση των εμπορικών και οικονομικών σχέσεων μεταξύ των χωρών.
- Κατά τη διάρκεια των γευμάτων επιστημονικής, πολιτιστικής και αναπτυξιακής συνεργασίας, η εκδήλωση κοινών ενδιαφερόντων είναι συχνά ένα από τα κύρια σημεία.
- Τα γεύματα πολιτιστικής εγγύτητας μπορούν να αποτελέσουν εργαλείο για την ενίσχυση των πολιτιστικών δεσμών με συγκεκριμένες χώρες, μεταξύ άλλων με πορτογαλόφωνες χώρες σε όλο τον κόσμο, όπως η Βραζιλία.
«Όταν ενισχύονται αυτοί οι δεσμοί, τα μενού παρουσιάζουν σκόπιμα προϊόντα που συνδέονται στενά με μια κοινή εθνική γαστρονομία, όπως το Cozido à Portuguesa (πορτογαλικό στιφάδο) ή συνταγές μπακαλιάρου», είπε ο Cabral.
Μια πρόκληση γαστρονομικής ταυτότητας
Σύμφωνα με την ομάδα, η ενσωμάτωση της γαστρονομίας στη γλώσσα, τις αξίες και τις παραδόσεις της Πορτογαλίας είναι απαραίτητη για τη διαμόρφωση της παγκόσμιας κατανόησης του πολιτισμού του έθνους.
«Η μελέτη μας δείχνει πώς οι εθνικές κουζίνες μπορούν να χρησιμοποιηθούν στρατηγικά για την ενίσχυση της παγκόσμιας θέσης μιας χώρας», δήλωσε ο Cabral.
Ωστόσο, μελέτες όπως αυτές είναι περιορισμένες στο πόσο διαθέσιμο αρχειακό υλικό από συγκεκριμένες ιστορικές περιόδους. Για να εξισορροπηθεί αυτό, η ομάδα προτείνει ότι η πρόσθετη έρευνα θα πρέπει να ενσωματώσει φαινομενικά αντιφατικές επιλογές μενού, όπως το ψητό μοσχαρίσιο κρέας που σερβίρεται στον Ινδό πρόεδρο το 1990.
«Ένα άλλο πιάτο που ξεχωρίζει είναι το Consommé de presunto de Barrancos, μια λεπτή σούπα από ζαμπόν από ζαμπόν Barrancos, που σερβίρεται στον βασιλιά Felipe VI της Ισπανίας το 2016. Παρουσιάζει μια πρόκληση πολιτιστικής και γαστρονομικής ταυτότητας», είπε ο Cabral.
Η σούπα θεωρείται ένα υβριδικό πιάτο – μια σούπα γαλλικού τύπου που χρησιμοποιεί μια κλασική γαλλική κοπή κρέατος, αλλά με ένα βασικό πορτογαλικό προϊόν (ζαμπόν Barrancos). Το ότι σερβιρίστηκε στον μονάρχη ενός έθνους που είναι γνωστό ως η χώρα του ζαμπόν, προκαλεί επίσης κάποια ανησυχία.
«Μπορεί κανείς να το διαβάσει ως μια γαστρονομική αστεία πρόκληση», κατέληξε ο Cabral.
Οδηγός δώρων διακοπών 2025
VIA: popsci.com
