Μπαίνοντας στο 2026, παρατηρούμε μια εντυπωσιακή αλλά και διφορούμενη κατάσταση στον κόσμο των επιχειρήσεων: σχεδόν όλοι οι οργανισμοί έχουν ενσωματώσει την Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) με τη μορφή πιλοτικών έργων, εργαλείων για καθημερινές διαδικασίες και αυτοματισμών. Παρ’ όλα αυτά, όταν συζητά κανείς κατ’ ιδίαν με CEOs και στελέχη, η ίδια φράση ακούγεται ξανά και ξανά: “Δεν έχουμε σαφή εικόνα του τι ακριβώς μας αποδίδει.” Εδώ προκύπτει το πραγματικό ερώτημα: το πρόβλημα δεν είναι η υιοθέτηση της ΤΝ, αλλά η ικανότητα μέτρησης του Return On Investment. Γιατί οι περισσότερες πρωτοβουλίες ΤΝ, αν και εντυπωσιακές στην εφαρμογή τους, δεν αποτυπώνονται πάντα σε καθαρά επιχειρηματικά αποτελέσματα.
Αυτή είναι η σημαντική πρόκληση για το 2026.
Τα προηγούμενα χρόνια, οι οργανισμοί κινηθήκαν με μια λογική πειραματισμού, η οποία ήταν και σωστή. Ωστόσο, αν ο πειραματισμός δεν μετατραπεί σε δομική αλλαγή και στρατηγική αφομοίωση, αρχίζει να δημιουργεί ανησυχία. Οι οργανισμοί, συχνά, συνεχίζουν να μετρούν την ΤΝ με λάθος τρόπο: εστιάζουν σε ώρες που “εξοικονομήθηκαν”, αντί σε αποφάσεις που έχουν βελτιωθεί. Επιπλέον, η ΤΝ δεν έχει συνδεθεί με κρίσιμες ροές εσόδων, κόστους ή ρίσκου. Ένας ακόμη σημαντικός παράγοντας είναι η αβεβαιότητα ως προς την ευθύνη για τα αποτελέσματα που προκύπτουν από τις αυτοματοποιημένες αποφάσεις. Σε πολλές περιπτώσεις, οι υπεύθυνοι υπουργοί και διευθυντές αποκτούν κενές γνώσεις γύρω από τον μηχανισμό αυτού του συστήματος.
Ο λόγος που βλέπουμε AI initiatives να παραμένουν σε εκκρεμότητα είναι ακριβώς αυτός: δεν έχουν ενταχθεί σε ένα σαφές πλαίσιο διοικητικής ευθύνης. Αν το 2026 θέλει να είναι η χρονιά όπου θα δούμε ουσιαστική απόδοση από την τεχνολογία και όχι απλώς τεχνολογική παρουσίαση, υπάρχουν ορισμένα κρίσιμα βήματα που δεν μπορούν να παραβλεφθούν:
- Κάθε σοβαρή πρωτοβουλία AI πρέπει να συνδέεται με ένα συγκεκριμένο επιχειρησιακό ερώτημα. Όχι “πού αλλού μπορούμε να βάλουμε ΤΝ”, αλλά “ποια απόφαση σήμερα μας κοστίζει περισσότερο επειδή λαμβάνεται αργά ή με ελλιπή δεδομένα”.
- Η ΤΝ δεν μπορεί να “ανήκει” αποκλειστικά σε projects. Πρέπει να ανήκει σε ανθρώπους, δηλαδή σε στελέχη που θα αναλάβουν την ευθύνη για τον αντίκτυπο στις αποφάσεις.
- Όσο η ΤΝ αντιμετωπίζεται ως εργαλείο για ομάδες, η αξία της παραμένει αποσπασματική. Μόνο όταν ενσωματωθεί στους πυλώνες των βασικών επιχειρησιακών διαδικασιών – όπως logistics, risk management, forecasting – θα μπορεί να αποδειχθεί η αποτελεσματικότητά της.
- Τέλος, η ηγεσία πρέπει να έρθει σε επαφή με τα συστήματα, κατανοώντας τον μηχανισμό λήψης αποφάσεων. Στο 2026, η απομάκρυνση από αυτόν τον μηχανισμό δεν είναι επιλογή, αλλά απειλή για την επιχείρηση.
Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν η Τεχνητή Νοημοσύνη λειτουργεί. Το αληθινό ερώτημα είναι αν οι οργανισμοί είναι έτοιμοι να τη συνδέσουν με πραγματική ευθύνη, αποτελέσματα και αποφάσεις. Αυτό θα ξεχωρίσει τους οργανισμούς στους μήνες που έρχονται. Όχι ποιος “έβαλε AI”, αλλά ποιος τόλμησε να την κάνει μέρος του συνολικού διοικητικού μοντέλου.
Γράφει ο Νώντας Συρράκος, Σύμβουλος Στρατηγικής Επικοινωνίας
