Η 5η σεζόν του The Rightside Up φέρει το βάρος ενός τηλεοπτικού φαινομένου που έχει χρέος να κλείσει λογαριασμούς με τους φανατικούς του θαυμαστές και την κοινότητα του Stranger Things.
Η τελευταία αυτή σεζόν έχει προκαλέσει διχασμό, γεγονός που οφείλεται στη δεσποτική παραγωγή, αλλά και στο ευρύ fandom που αναζητά σημάδια και θεωρίες σε κάθε στροφή της πλοκής. Το αποτέλεσμα είναι ένα επεισόδιο-μαμούθ που προσπαθεί να ικανοποιήσει όλους τους θεατές, αποκαλύπτοντας τις αρετές και τις αδυναμίες της σειράς.
Το πρώτο μισό του φινάλε παραδίδει μια ασταθή και υπερβολικά φιλόδοξη εκδοχή της ιστορίας, ενώ το δεύτερο μισό μας θυμίζει γιατί ερωτευτήκαμε αυτή τη σειρά in the first place.
Όταν το Hawkins χάνεται μέσα στην φιλοδοξία
Η αρχική ώρα του επεισοδίου μοιάζει με μια αποτυχημένη απόπειρα γιγαντιαίας sci-fi περιπέτειας, γυρισμένη με τονίσματα σοβαρότητας που φαίνονται υπερβολικά.
Οι χαρακτήρες έχουν μετατραπεί σε υπερ-ήρωες που δε μοιάζουν με τα παιδιά του Hawkins που γνωρίσαμε. Η απο abrupt μετάβαση σε έναν πλανήτη μέσα από το Upside Down φέρνει εικόνες που θυμίζουν περισσότερο παρωχημένο pulp κινηματογράφο παρά σύγχρονη τηλεόραση υψηλών προδιαγραφών.
Παρά τις αδυναμίες του, η αντιπαράθεση με τον Vecna / Henry Creel περιλαμβάνει ενδιαφέρουσες στιγμές. Η αποκάλυψη του παρελθόντος του Henry, με μια σχεδόν λυπημένη διάσταση του κακού, φέρνει συναίσθημα εκεί όπου κυριαρχεί η υπερβολή.
Ωστόσο, το οπτικό σύμπαν που φιλοξενεί τη μάχη φαίνεται επίπεδο και ανέμπνευστο. Οι σκηνές δράσης συχνά αγγίζουν τα όρια της γελοιότητας, αποδυναμώνοντας την αίσθηση απειλής. Οι «αναβαθμίσεις» χαρακτήρων όπως η Nancy σε υπερπολεμιστές αποδυναμώνουν τη συνοχή της σειράς, με την κεντρική αντιπαράθεση μεταξύ Eleven και Vecna να εκτυλίσσεται σε ένα άχρωμο σκηνικό χωρίς την ίδια συγκίνηση που χαρακτήριζε τις προηγούμενες χρονιές.
Η τύχη της Eleven στην επερχόμενη μάχη λειτουργεί ως δραματικό αποκορύφωμα, αλλά σύντομα υπονοείται ότι μπορεί να μην είναι οριστική. Αντί να προσδώσει βάρος στην ιστορία, δημιουργεί εκνευρισμό, ειδικά όταν η σειρά έχει χρησιμοποιήσει ξανά αυτό το «χαρτί».
Όταν η σειρά θυμάται τις ρίζες της
Διαφορετικά, το τελευταίο 40λεπτο ανατρέπει εντελώς την ατμόσφαιρα. Όταν πέφτει η υπερφίαλη ένταση, η σειρά επιστρέφει στις ρίζες της: στους χαρακτήρες που την έκαναν μοναδική.
Η κάμερα αποκτά μια πιο ήρεμη διάσταση, οι σκηνές αποκτούν περισσότερο χρόνο για να «ανασάνουν», και το Hawkins επανακτά την αρχική του ταυτότητα.
Ο Hopper επανέρχεται από την εικόνα του μονοδιάστατου ήρωα σε μια πιο ανθρώπινη εκδοχή του, προσφέροντας χιούμορ και τρυφερότητα, αλλά και μια συγκινητική στιγμή με τη Joyce που επιτέλους νιώθει ότι κερδίζει, όχι ότι είναι υποχρεωμένη να επιβεβαιώνει. Ο Dustin προσφέρει μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές της σειράς με την αποφοίτησή του, γεφυρώνοντας το παρελθόν του Eddie με την εξέλιξή του, σε μια σκηνή που λειτουργεί πολύ πιο γήινα από τις υπερβολές της μάχης που προηγήθηκε.
Οι στιγμές της παρέας –σε στέγες, σε σπίτια, γύρω από επιτραπέζια παιχνίδια– θυμίζουν στους θεατές γιατί το Stranger Things αγαπήθηκε από εκατομμύρια ανθρώπους. Επικεντρώνεται στη χημεία της ομάδας και στο ότι, αυτοί οι χαρακτήρες μεγαλώνουν με μας και τώρα προσπαθούν να οικοδομήσουν μια ζωή πέρα από τα τέρατα.
Το τελευταίο παιχνίδι D&D κλείνει τον κύκλο με συναίσθημα και ευαισθησία, χωρίς άσκοπη επίδειξη. Το φινάλε της 5ης σεζόν επιτυγχάνει να αποτυπώσει την παράλληλη πορεία του Stranger Things: όταν επιδιώκει να γίνει blockbuster, χάνει τη γοητεία του και εκτρέπεται σε αδέξιο υπερθέαμα. Όταν όμως επιστρέφει στον πυρήνα του –τους χαρακτήρες, τη φιλία και τη νοσταλγία– αποκαλύπτει την αλήθεια που δεν μπορούν να προσφέρουν ούτε οι μεγαλύτερες μάχες ούτε οι πιο φιλόδοξες οπτικές εφέ.
Αυτό το φινάλε δεν είναι τέλειο, αλλά κρατά ζωντανή την ψυχή της σειράς. Παρά την χαοτική πορεία, η κατάληξη αφήνει μια γεύση ικανοποίησης που δύσκολα θα ξεθωριάσει.
Stranger Things Season 5 Finale
Ένα χαοτικό αλλά ανθρώπινο αντίο
Ένα φινάλε με μεγάλες αδυναμίες αλλά ακόμη μεγαλύτερη συναισθηματική δύναμη. Το πρώτο μισό κουράζει και αποπροσανατολίζει, το δεύτερο όμως επαναφέρει όλα όσα έκαναν το Stranger Things ξεχωριστό.
